نیازهای فنی برای تشخیص نشانگر قلبی

الزامات فنی برای تشخیص نشانگر قلبی عمدتا شامل جنبه های زیر است:

روش تشخیص: تشخیص نشانگرهای قلبی معمولاً شیمیایی و ایمونوترابییدیمتری را اتخاذ می کند. به عنوان مثال ، فاصله مرجع تشخیص تروپونین I (ctni) {{0}}. 04ng/ml ، فاصله مرجع تشخیص میوگلوبین (myo) {2} ng/ml است ، و تشخیص مرجع تشخیص کراتین کینزیم isoenzyme (ck) 0. 6-6. 3ng/ml.

Operation steps: Taking serum aspartate aminotransferase (AST) as an example, the specific operation steps include taking 100μL of serum, adding 1000μL of reagent I, mixing and incubating at 37 degree ±0.1 degree for 5 minutes, then adding 100μL of reagent II, starting the AST catalytic reaction, and finally measuring the absorbance decrease rate at a wavelength of 340nm.

کنترل کیفیت: تشخیص نشانگرهای قلبی نیاز به کنترل کیفیت دقیق ، از جمله کنترل کیفیت داخلی و کنترل کیفیت بین آزمایشگاهی دارد. کنترل کیفیت در خانه ، دقت نتایج را از طریق کالیبراسیون منظم و مقایسه تضمین می کند ، در حالی که کنترل کیفیت بین آزمایشگاهی با شرکت در برنامه های ارزیابی کیفیت خارجی ، عملکرد کلی آزمایشگاه را ارزیابی می کند.

‌ سناریوهای کاربرد: آزمایش نشانگر قلبی به طور گسترده در تشخیص ، نظارت بر بیماری و ارزیابی اثربخشی انفارکتوس حاد میوکارد استفاده می شود. به عنوان مثال ، Troponin I شروع به افزایش 3-6 ساعت بعد از انفارکتوس حاد میوکارد می کند ، در ساعت {1}} به اوج می رسد و در ساعت 2 {2}} به حالت عادی برمی گردد. Myoglobin اولین شاخص انفارکتوس حاد میوکارد است که ساعت 3 {3}} شروع می شود و در ساعت 6-12 به اوج می رسد.

‌ standardization‌: استاندارد سازی آزمایش نشانگر قلبی شامل استانداردهای بین المللی و داخلی مانند GB/T 22576.1 ، WS/T 415 و غیره است. این استانداردها قوام و قابلیت اطمینان آزمایش را تضمین می کنند.